„Siedem pierwszych przygód Rozalii Grozy”, Justyna Bargielska, Biuro Literackie 2016 – recenzja

Siedem pierwszych przygód Rozalii Grozy, Justyna Bargielska - recenzja

Życie, jakie jest, czyli Bargielska dzieciom

W pierwszej książce dla dzieci Justyna Bargielska idzie, oczywiście na własnych zasadach, tropem mistrzów tego rodzaju literatury, to znaczy traktuje młodego czytelnika poważnie. Czytaj dalej „Siedem pierwszych przygód Rozalii Grozy”, Justyna Bargielska, Biuro Literackie 2016 – recenzja

„Totalnie nie nostalgia”, Wanda Hagedorn, Jacek Frąś, Wydawnictwo Komiksowe, Kultura Gniewu 2017 – recenzja

Totalnie nie nostalgia, Wanda Hagedorn, Jacek Frąś - recenzja

Na światło dzienne, czyli komiksowe egzorcyzmy

Jest w tym komiksie scena, która idealnie oddaje strategię jego twórców. Pokój w PRL-owskim bloku. Córka (główna bohaterka) siedzi na kanapie i czyta książkę w promieniach słońca. Gdy matka zaczyna zaciągać firankę, protestuje, na co rodzicielka odpowiada: „A po co mają nas ludzie widzieć? Jeszcze zobaczą, co się u nas dzieje”. Powieść graficzna Wandy Hagedorn, która opowiada w niej o swoim dzieciństwie i wczesnej młodości, oraz Jacka Frąsia, który nadał tym wspomnieniom formę graficzną, to historia prywatna, w której przekroczenie rodzinnego tabu staje się impulsem do gestu uniwersalnego zrywania zasłon po to, by ukazać w ujawniającym wszystkie brzydkie szczegóły świetle dnia zarówno polski patriarchat, jak i dzieciństwo, które rzadko bywa wyłącznie sielanką. A wszystko to w formie osobistej psychoanalizy dokonywanej po latach. Czytaj dalej „Totalnie nie nostalgia”, Wanda Hagedorn, Jacek Frąś, Wydawnictwo Komiksowe, Kultura Gniewu 2017 – recenzja

„W poszukiwaniu zera”, Amir D. Aczel, Prószyński i S-ka 2017 – recenzja

W poszukiwaniu zera, Amir D. Aczel - recenzja

Ex oriente zero

Bardzo rzadko spotykane połączenie pracy popularnonaukowej z zakresu matematyki z reportażem to ostatnia książka zmarłego przedwcześnie na raka profesora Amira D. Aczela. Finałowa popularnonaukowa ekspedycja autora wiedzie jego czytelników do źródeł matematyki w poszukiwaniu pochodzenia liczb, zwłaszcza tej, która stanowi podstawę współczesnej matematyki czyli zera. Czytaj dalej „W poszukiwaniu zera”, Amir D. Aczel, Prószyński i S-ka 2017 – recenzja

“Liternictwo. Sztuka pięknego pisania”, G.J. Kirkendall, L. Lavender, J. Manwaring, S. L. Panczyszyn, Arkady 2017 – recenzja

Liternictwo. Sztuka pięknego pisania, Kirkendall i in., Arkady - recenzja

Piórkiem i tuszem

Choć w czasach rozwiniętej technologii komputerowej szybkie pisanie na klawiaturze wydaje się ważniejsze niż ładny charakter pisma, badania psychologiczne wykazały, że kiedy piszemy ręcznie, lepiej pracuje nasz mózg i łatwiej zapamiętujemy. Książka pokazuje jak dziś można pięknie wykorzystać kaligrafię, tworząc własne (ręko)dzieła sztuki. Czytaj dalej “Liternictwo. Sztuka pięknego pisania”, G.J. Kirkendall, L. Lavender, J. Manwaring, S. L. Panczyszyn, Arkady 2017 – recenzja

“Spirit Animals, t. 7. Wszechdrzewo”, Marie Lu, Wilga 2017 – recenzja, maraton

Marie Lu, „Spirit Animals, tom 7. Wszechdrzewo”, Wilga 2017

Spirit Animals, t. 7. Wszechdrzewo, Marie Lu - recenzja, maraton

Ostatni tom pierwszej serii „Spirit Animals” przynosi finałową walkę o dalsze losy Erdas oraz opowieść o wybaczeniu i poświęceniu. Czytaj dalej “Spirit Animals, t. 7. Wszechdrzewo”, Marie Lu, Wilga 2017 – recenzja, maraton

„Pozwól rzece płynąć”, Michał Cichy, Czarne 2017 – recenzja

Pozwól rzece płynąć, Michał Cichy - recenzja

Panta rhei po warszawsku

Jest wiele reportaży opisujących to, jak ludzie żyją w różnych częściach świata. Cichy proponuje coś innego – oprowadza po swojej okolicy. I dla czytelnika nie ma zupełnie znaczenia, że jest to akurat Stara Ochota, gdzie autor mieszka od dwudziestu lat. Cichy pisze o swoim przywiązaniu, jako ważnym elemencie budowania własnego „ja”, ale też o celebrowaniu codzienności jako remedium na największą plagę naszych czasów, jaką według autora jest pośpiech. Czytaj dalej „Pozwól rzece płynąć”, Michał Cichy, Czarne 2017 – recenzja

„Nikt nas nie upomni”, Agnieszka Wolny-Hamkało, Ilona Błaut, Hokus-Pokus 2016 – recenzja

Nikt nas nie upomni, Agnieszka Wolny-Hamkało, Ilona Błaut - recenzja

Baśń sióstr Grimm

Agnieszka Wolny-Hamkało w swej nowej książce świadomie, o czym mówi w jednym z wywiadów, stara się wymknąć łatwemu rodzajowemu podziałowi między poezja i prozą, określając formę tu zastosowaną jako „wpadający w prozę wiersz”. Dodaje też, że „nie można być nawet pewnym, czy [książka] jest dla dorosłych, czy dla dzieci” – ta nieokreśloność dobrze służy tekstowi, który wykorzystując współczesne rekwizyty, toposy stworzone przez popkulturę i potoczny, giętki język jest tak naprawdę baśnią inicjacyjną, która tłumaczy świat i pozwala się z nim uporać. Czytaj dalej „Nikt nas nie upomni”, Agnieszka Wolny-Hamkało, Ilona Błaut, Hokus-Pokus 2016 – recenzja