Krzyczeć, nie podnosząc głosu

Agnieszka Świętek, „Obiecanki”, Kultura Gniewu 2018

Debiut Agnieszki Świętek to rzecz mocna. Opowiedziany cichym głosem dramat rozwodu widziany z perspektywy dzieci. Autorka robi dużo, żeby nie krzyczeć – jej bohaterami są uczłowieczone zwierzęta, rysunkowa narracja ma sporo z kreskówki, dramat łagodzi delikatny humor i poetycka wrażliwość. Dzięki temu mogą wybrzmiewać mocne akcenty. I chwytający za gardło finał.

Rodzinę szopów praczy poznajemy krótko po tym, jak się rozpadła. Rodzice się rozstali, dwie dziewczynki – nastoletnia prymuska prześladowana w szkole i jej kilkuletnia siostra – zostały z matką, która wpadła w depresję; a ojciec, mimo że dziewczynki na niego czekają, na razie jest nieobecny…

Siłą tego kameralnego dramatu, oprócz wspomnianej już powściągliwości, jest psychologiczna prawda z jaką wybrzmiewają trzy różne sposoby mierzenia się z traumą (rozpacz matki, zamykanie się w sobie i agresja nastolatki oraz wypieranie problemu w wypadku najmłodszej) i autentyzm z jakim autorka oddaje codzienną egzystencję bohaterek.

W sukurs znakomitemu scenariuszowi idzie warstwa graficzna – kreskówkowe uproszczenia i umowność oraz idąca za nimi „letniość” stanowią idealne podłoże dla nadekspresyjnych portretów (jak np. w scenie szkolnych prześladowań, czy radości najmłodszej dziewczynki z wizyty ojca. Znakomicie użyła również autorka koloru – tylko jednego, żółci, pojawiającego się wraz z obecnością (nawet jeśli tylko imaginacyjną) ojca.

Mistrzowskiej realizacji formuły komiksu psychologiczno-obyczajowego o „małym”, w rozumieniu Czechowowskim, czyli niewidzialnym dla świata, kobiecym dramacie (pomału robi się z tego nurt – vide „Totalnie nie nostalgia” czy „Kwaśne jabłko”) nie psuje nawet odrobinkę nie do końca chyba przetestowany układ dymków w dialogach (czasem trzeba chwili, żeby się zorientować w kolejności wypowiedzi).

Pełnometrażowy debiut Agnieszki Świętek to mocna rzecz. I nie obiecanka. Ale obietnica. W dodatku w dużej mierze spełniona.

O AUTORCE:

Agnieszka Świętek – młoda twórczyni komiksów, publikowała w antologiach, m. in.”Lisica i Wilk – Komiksy inspirowane literaturą rosyjską” (2014) oraz “Komiks wierszem w trybie żeńskim” (2014)

Tytuł tekstu to swobodne tłumaczenie wersu  z piosenki U2, “Running to Stand Still” z płyty “Joshua Tree”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.