Znaleziona nie zgubiona

Caroline Wallace, „Marta, która się odnalazła”, Wydawnictwo Pascal 2017

Historia Marty Zguby jest baśnią, której początek poznajemy wraz z bohaterką dopiero na końcu książki. Już wcześniej jednak wiadomo, że na pewno nie zaczyna się od dawno, dawno temu. Czytaj dalej Znaleziona nie zgubiona

Strach to głaz, który pchamy. Niechaj twój będzie lekki

Ted Sanders, “Strażnicy, t. 2. Harfa i Winorośl Kruków”, Wilga 2017 (+bonus – t. 1 “Szkatułka i Ważka”, Wilga 2016)

„Harfa i Winorośl Kruków” potwierdza, że „Strażnicy” Teda Sandersa to w tej chwili jedna z najciekawszych i najlepiej napisanych serii młodzieżowego fantasy na rynku. Świetny w opracowywaniu obowiązkowych elementów gatunku, Sanders wnosi do niego również własny oryginalny wkład w postaci unikatowego (zwłaszcza jeśli chodzi o jakość i pomysłowość wykonania) połączenia wątków fantasy z popularnonaukowymi. Do fizyki, która dominowała w tomie pierwszym, autor dorzuca tym razem potężny i równie ciekawy wątek biologiczny. Czytaj dalej Strach to głaz, który pchamy. Niechaj twój będzie lekki

kalejdoskop#1 (kryminały)

Pierwszy odcinek naszej nowej rubryki. Będziemy w niej opisywać w tytułowych “paru zdaniach” książki z jednego lub kilku gatunków, które  szkoda byłoby przegapić. Na pierwszy ogień – kryminały. Czytaj dalej kalejdoskop#1 (kryminały)

Bez fałszywej nuty

Zuzanna Kisielewska, ilustracje: Jerzy Gruchot, Wojciech Koss, „12 półtonów. Książka o muzyce”, Druga Noga 2017

Dlaczego niesłysząca perkusistka musi grać bez butów, czemu Japończycy, którzy po raz pierwszy odwiedzili europejską operę śmiali się tak bardzo, że musiano ich wyprowadzać z przedstawień, z jakiego utworu pochodzi pewna sławna melodyjka z telefonów fińskiego producenta, czy istnieje kompozycja, w której każdy instrumentalista gra na dziesięciu instrumentach, muzyka jakiego zespołu heavymetalowego obaliła ostatecznie reżym Manuela Noriegi i jaka piosenka jest podobno hitem wśród chirurgów?* Czytaj dalej Bez fałszywej nuty

Jak podsłuchiwać dzieci

James Schuyler, „Alfred i Ginewra”, PIW 2016

W przyszłym roku tej powieści stuknie sześćdziesiątka, ale nie zestarzała się niemal zupełnie, przynosząc świetny słodko-gorzki obraz dzieciństwa, dowodząc absolutnego słuchu językowego autora i pozwalając mieć nadzieję, że  po utwory amerykańskiego twórcy chętniej będą sięgać polscy wydawcy (to dopiero trzecia jego książka na naszym rynku). Czytaj dalej Jak podsłuchiwać dzieci

Następcy Pana Tomasza

Marcin Pałasz, ilustracje: Katarzyna Kołodziej, „Elf i skarb wuja Leona”, Literatura 2017

Piąta odsłona przygód Małego, Dużego i ich psa Elfa to mistrzowskie połączenie powieści obyczajowej, przygodowej i detektywistycznej, które oprócz tego, że przynosi sporo inteligentnej rozrywki, daje odpowiedź na pytanie o to komu przysługuje tytuł literackiego spadkobiercy  Zbigniewa Nienackiego – miłośnicy przygód Pana Tomasza wehikułu oczywiście tu nie znajdą, ale jest i ukryty skarb, i zabytkowa budowla, i masa świetnie skrojonych postaci, i duch wakacyjnej przygody. A Pałasz dysponuje w dodatku piórem chyba nieco lżejszym od twórcy „Pana Samochodzika”.

Czytaj dalej Następcy Pana Tomasza

Republika Dzieci

Ruth Krauss, ilustracje: Maurice Sendak, „Przyjęcie dla motyli“, Dwie Siostry 2016

Republika Dzieci rządzi się swoimi prawami, ma swoją logikę, własną kulturę, filozofię a nawet język. Jej obywatele żyją spokojnie na uboczu świata dorosłych, z których tylko nieliczni postanawiają naprawdę odwiedzić Republikę i poznać zwyczaje jej mieszkańców. Jeśli trafią tam obserwatorzy tak wnikliwi jak Ruth Krauss i Maurice Sendak powstaje książeczka pokazująca humorystyczny i filozoficzny potencjał świata dzieci. Czytaj dalej Republika Dzieci

Zbrodnia po polsku, czyli sejsmograf

Marcin Kącki, „Plaża za szafą”, Agora 2017

To nie jest zwykły reporterski pitaval. Autora bowiem, bardziej niż kryminalny dreszczyk, interesuje to, co siedzi w ludzkich głowach, mechanizmy działania większych i mniejszych społeczności oraz wady rozmaitych rozwiązań systemowych. Czytaj dalej Zbrodnia po polsku, czyli sejsmograf

Życie, jakie jest, czyli Bargielska dzieciom

Justyna Bargielska, ilustracje: Patrycja Ochman „Siedem pierwszych przygód Rozalii Grozy”, Biuro Literackie 2016

W pierwszej książce dla dzieci Justyna Bargielska idzie, oczywiście na własnych zasadach, tropem mistrzów tego rodzaju literatury, to znaczy traktuje młodego czytelnika poważnie. Czytaj dalej Życie, jakie jest, czyli Bargielska dzieciom

Na światło dzienne, czyli komiksowe egzorcyzmy

scenariusz: Wanda Hagedorn, rysunki: Jacek Frąś, „Totalnie nie nostalgia”, Wydawnictwo Komiksowe, Kultura Gniewu 2017

Jest w tym komiksie scena, która idealnie oddaje strategię jego twórców. Pokój w PRL-owskim bloku. Córka (główna bohaterka) siedzi na kanapie i czyta książkę w promieniach słońca. Gdy matka zaczyna zaciągać firankę, protestuje, na co rodzicielka odpowiada: „A po co mają nas ludzie widzieć? Jeszcze zobaczą, co się u nas dzieje”. Powieść graficzna Wandy Hagedorn, która opowiada w niej o swoim dzieciństwie i wczesnej młodości, oraz Jacka Frąsia, który nadał tym wspomnieniom formę graficzną, to historia prywatna, w której przekroczenie rodzinnego tabu staje się impulsem do gestu uniwersalnego zrywania zasłon po to, by ukazać w ujawniającym wszystkie brzydkie szczegóły świetle dnia zarówno polski patriarchat, jak i dzieciństwo, które rzadko bywa wyłącznie sielanką. A wszystko to w formie osobistej psychoanalizy dokonywanej po latach. Czytaj dalej Na światło dzienne, czyli komiksowe egzorcyzmy