Swingująca mapa

Piotr Szarota, „Londyn 1967”, Iskry 2016

Richard Hamilton, "Swingeing London 67" (1969) (za: wikiart.org)
Richard Hamilton, „Swingeing London 67” (1969) (za: wikiart.org)

Piotr Szarota barwnie ukazuje wszystkie najważniejsze zjawiska swingującego Londynu lat 60., ale nie na tylko na tym polega wartość jego nowej książki, bo autor potrafi odtworzyć sieć skomplikowanych powiązań i wzajemnych wpływów między nimi.

Druga część trylogii, w której autor, jak na to wszystko wskazuje, ma zamiar zaprezentować trzy najważniejsze dla kultury i społeczeństwa momenty dwudziestowiecznej historii w ciekawej formie przekrojowych esejów ukazujących jeden rok, w którym, jak w soczewce skupiają się kluczowe trendy i tendencje. Pierwszy tom serii, „Wiedeń 1913” był podsumowaniem „belle epoque”, prezentowana dzisiaj pozycja to próba syntezy kontrkultury lat 60.

Podobnie jak poprzednio Profesor Szarota sięga po najróżniejsze dziedziny ludzkiej aktywności – opisuje najważniejsze postacie i zjawiska w muzyce, sztuce, literaturze, teatrze, filmie, obyczajowości – w tym rewolucję seksualną, częściową depenalizację homoseksualizmu, zainteresowanie narkotykami – pisze o fascynacji Wschodem, innymi niż chrześcijaństwo religiami, modzie i fryzjerstwie, prezentuje najważniejsze miejsca, czasopisma, instytucje i wydarzenia; w książce nie zabrakło również wątków polskich – pojawiają się m.in. Roman Polański oraz Franciszka i Stefan Themersonowie.

Dzięki dopracowaniu wszystkich wątków, umiejętności równie ciekawego pisania o często odległych od siebie rodzajach sztuki, świetnemu spleceniu wątków, które logicznie z siebie wynikają i w sposób odkrywczy przenikają, udało się stworzyć Piotrowi Szarocie przekonujący fresk ukazujący wzajemne wpływy i inspiracje (np. fakt, że na znane z rockowych scen niszczenie instrumentów wpływ miał pewien przedstawiciel awangardowej sztuki), a także mapę wskazującą kierunki eksploracji czytelnikom chętnym, by zgłębiać temat.

londyn-1967

O AUTORZE:

Piotr Szarota – profesor nadzwyczajny w Instytucie Psychologii PAN, za „Wiedeń 1913” nominowany był do NIKE