#latozksiążką(14) #komiksowasobota #obrazkowapsychoanaliza #dladorosłych

scenariusz: Marie Pommepuy i Fabien Vehlmann, ilustracje: Kerascoët, „Piękna ciemność“, Kultura Gniewu 2018

Pod sielankowymi ilustracjami kryje się mroczna opowieść o miłości nawiązująca twórczo do Baudleaire`a i Goldinga.

Zaczyna się jak kreskówka bajka – dziewczynka, jak się wkrótce okaże główna bohaterka, zaprasza na podwieczorek księcia, ale podwieczorek przerywa inwazja tajemniczej purpurowej substancji, która zalewa scenę i zmusza bohaterkę i kilkanaście innych kluczowych dla fabuły postaci do ewakuacji przez… nos.

Nos martwej, leżącej w lesie dziewczynki. Później obserwujemy organizowanie się ocalałych i ich przystosowywanie się do nowych warunków leśnej dziczy – czasem przyjaznej, czasem okrutnie brutalnej.

Nie mniej brutalne są stosunki między ocalałymi. Główna bohaterka, altruistka, usiłująca sprawować opiekę nad słabszymi i wzdychająca do mocno zadufanego w sobie i leniwego księcia, zyskuje rywalkę w postaci apodyktycznej i okrutnej księżniczki, która wykorzystuje otoczenie i potrafi zabić dla kaprysu. Jej intrygi doprowadzają do rozbicia grupki ocalałych, a główna bohaterka trafia do chaty zamieszkiwanej przez „wielkoluda” dla niej, a zwykłego człowieka dla czytelnika, gdzie dojdzie do finałowej rozgrywki, w której łagodna dotychczas dziewczyna bezwzględnie sięgnie po swoje…

„Piękna ciemność” daje się czytać na wielu poziomach. Można spróbować otworzyć ją kluczem psychoanalitycznym – i wówczas postaci staną się symbolami elementów podświadomości i świadomości lub archetypów, można znaleźć w niej traktat w stylu „Władcy much”, opowieść o pięknie i bezwzględności przyrody. Można również podążyć tropem tajemniczej śmierci dziewczynki i szukać jej powiązań z mieszkającym samotnie w lesie „wielkoludem”.

Kontrastowość historii podkreślają rysunki – naturalistyczne w ukazywaniu losów zwłok dziewczynki, uproszczone i kreskówkowe w warstwie ukazującej życie lilipucich bohaterów – i tu, i tu jednak obecna jest iście Grimmowska makabra – tym mocniej działająca, gdy pojawia się znienacka w miejscach, których się nie spodziewamy.

Wszystko to służy jednak nadrzędnemu przesłaniu albumu, ukrytemu już w tytule, który wskazuje na paradoksalną konstrukcję świata, w którym piękno mieszka się z mrokiem.

O AUTORACH:

Fabien Vehlmann – francuski scenarzysta komiksowy, który ma na koncie kilkadziesiąt albumów i kilka nominacji do nagrody na prestiżowym festiwalu w Angoulême

Kerascoët – pseudonim pod którym ukrywają się  Marie Pommepuy i Sébastien Cosset – małżeński duet francuskich rysowników, ilustratorów i animatorów; współpracowali m. in. z Lewisem Trondheimem i Joannem Sfarem; “Piękna ciemność” zgarnęła nominację do Eisnera

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.