kalejdoskop#8 (Opowieści z lasu, czyli dziecko spotyka Innego)

Dwa picture booki, które pod efektowną warstwą graficzną i fabularną skrywają opowieść o spotkaniu człowieka z Innym w postaci… zwierząt. Spotkanie to ukazują autorzy z ekspresją wzbudzającą niepokój nawet u starszego czytelnika (ale czy baśnie Grimmów nie są niepokojące?) , czyniąc to jednak w formie możliwej do przyswojenia dla młodego odbiorcy, po to by skonfrontować go ze złem świata (również tym, skrytym w jego własnej naturze) umożliwić khatarsis i ocalić empatię.

Amélie Fléchais, „Czerwone wilczątko” , Kultura Gniewu (Krótkie Gatki) 2017, Wiek 8+

Błyskotliwa przeróbka „Czerwonego kapturka”, w której autorka, francuska ilustratorka i twórczyni komiksów, odwraca zupełnie perspektywę klasycznej baśni i głównym bohaterem (a zarazem postacią, z którą czytelnik się utożsamia) czyni nie dziewczynkę, ale, ubrane na czerwono, wilczątko, wysłane przez mamę ze świeżo upolowanym zającem do babci; rodzicielka ostrzega smyka, by uważało na myśliwego i jego córkę, „podłych, okrutnych ludzi, którzy nienawidzą wilków”.

W czasie wyprawy wilczątko gubi się i spotyka sympatyczną dziewczynkę, która ofiaruje mu pomoc… Jak nietrudno się domyślić, dziewczynka jest córką myśliwego, a jej życzliwość to przynęta, która ma zwabić wilczątko w pułapkę; dramatycznym wydarzeniom, które następują potem towarzyszy opowieść o przyczynach wzajemnej niechęci wilków i ludzi – najpierw fałszywa, spreparowana przez myśliwego, potem prawdziwa, która ujawnia przesłanie książki, czyli opowieść o strachu, który rodzi przemoc, przemocy, która rodzi tragedię, a wreszcie poczuciu winy, zmuszającym agresora, by karać innych za własne błędy.

Piękne, operujące barokowym kolorem i szczegółem, baśniowe ilustracje doskonale oddają emocje bohaterów, znacząca stylizacja rozróżnia dwie narracje (ludzką i wilczą), a perfekcyjnie poprowadzona i dopinająca wszystkie wątki fabuła zawiera też oczywiście przesłanie proekologiczne i zachętę, by przełamywać myślowe schematy.


tekst: Cristobal Leon, ilustracje i tekst: Cristina Sitja Rubio, „Dziwolągi“
Dwie Siostry 2017, Wiek 5+

Tytułowe „dziwolągi”, czyli ludzie, wywabiają zwierzęta z lasu, wycinają ich naturalne środowisko w pień i pozbawiają tym samym domu. Gdy zdesperowane zwierzęta nie są w stanie przemówić do ludzkiej wrażliwości prośbą, stosują ten sam podstęp i wykradają ludziom domy, dając im nauczkę, która prowadzi do wzajemnego zrozumienia i happyendu.
Prosty, trafiający w sedno tekst, pełni rolę służebną wobec wspaniałej szaty graficznej, przywodzącej na myśl trochę malarstwo Edwarda Dwurnika i operującej sugestywnym gestem i mimiką oddającą całą gamę uczuć, z rozpaczą po utracie domu na czele. Poruszająca i uwrażliwiająca historia autorstwa wenezuelskiej ilustratorki, autorki i fotografki oraz chilijskiego artysty wizualnego.