„Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfred Trzebińskiego, lekarza SS”, Natalia Budzyńska – recenzja

Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfred Trzebińskiego, lekarza SS, Natalia Budzyńska - recenzja

Na powierzchnię

Natalia Budzyńska na oczach czytelnika zmaga się z cieniem wojny i widmem wuja-zbrodniarza. Jej wybitna i ważna książka “Dzieci nie płakały” wpisuje się w w kilka nurtów literatury, która powstała po czasach hitleryzmu. Najważniejsze z dzieł, z którymi koresponduje to chyba „Niemcy” Kruczkowskiego, „Eichmann w Jerozolimie” Hannach Arendt i „Noszę jego nazwisko” Norberta i Stephana Lebertów.

Czytaj dalej„Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfred Trzebińskiego, lekarza SS”, Natalia Budzyńska – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittermail
POLUB NAS Facebooktwitter

“Czy już zasnęłaś”, Kathleen Barber – recenzja

Czy już zasnęłaś, Kathleen Barber - recenzja

Podcast katharsis

Chociaż zakończenie powieści „Czy już zasnęłaś” Kathleen Barber trąci nieco banałem, to jednak książka pokazuje siłę czwartej władzy w wersji internetowej i dobrze oddaje poczucie utraty kontroli nad własnym życiem w wirtualnej rzeczywistości.

Czytaj dalej“Czy już zasnęłaś”, Kathleen Barber – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittermail
POLUB NAS Facebooktwitter

„Dzieci Kazimierza”, Michał P. Garapich – recenzja

Dzieci Kazimierza, Michał P. Garapich - recenzja

Stu prawnuków

Michał P. Garapich mierzy się odważnie z sielankowym mitem kresowego ziemiaństwa. „Dzieci Kazimierza” to relacja ze śledztwa w sprawie owianego dwuznaczną sławą pradziadka, które kończy się odkryciem zapomnianej tajemnicy poliszynela.

Czytaj dalej„Dzieci Kazimierza”, Michał P. Garapich – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittermail
POLUB NAS Facebooktwitter

Adam Zagajewski, “Substancja nieuporządkowana” – cytat, podwodna kaplica, na upały

Adam Zagajewski, Gdy wchodzi się do kaplicy Barcela w katedrze w Palmie (…), zapomina się o wszystkim innym, o ruchliwym mieście, które zostało za murami kościoła, o plażach, o zbyt wielu międzynarodowych turystach. Nagle jesteśmy pod prysznicem, pod prysznicem – chciałoby się powiedzieć – egzystencjalnego nadmiaru.

Adam Zagajewski, “Substancja nieuporządkowana”, Znak 2019, s. 208

Poniżej zdjęcia i link do widoku 3D kaplicy Miquela Barcelo w katedrze na Majorce

Czytaj dalejAdam Zagajewski, “Substancja nieuporządkowana” – cytat, podwodna kaplica, na upały

PODAJ DALEJ! Facebooktwittermail
POLUB NAS Facebooktwitter

“Kiedy zapada mrok”, Jaume Cabré – recenzja

Jaume Cabré, Kiedy zapada mrok - recenzja

Zakradając się raju

Leimotivem tomu “Kiedy zapada mrok” Jaume Cabré jest zbrodnia. Pojawia się jako profesja i w postaci obsesji pewnego noblisty. Jako kara, w przypadku księdza, który nie dotrzymał tajemnicy spowiedzi, w postaci zemsty na pracownikach sierocińca. Albo jako prześladujący starca wyrzut sumienia z czasów wojny domowej, w której zabił, aby ochronić własne życie.

Czytaj dalej“Kiedy zapada mrok”, Jaume Cabré – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittermail
POLUB NAS Facebooktwitter

„Pochowani w niebie”, Peter Zuckerman, Amanda Padoan – recenzja

Pochowani w niebie, Peter Zuckerman, Amanda Padoan - recenzja

Bohaterowie gorszego sortu

Gratka dla miłośników literatury górskiej. Zuckerman i Padoan zmieniają perspektywę i w świetnym reportażu „Pochowani w niebie” upominają się bohaterów stojących w cieniu zachodnich gwiazd himalaizmu. Szerpowie, bo o nich mowa, noszą ciężary, zakładają poręczówki i torują drogę dla wspinaczy z zachodu. Jednak poza zdobywcą Everestu, Tenzingiem Norgayem i może jeszcze Apą Sherpą, który stał na dachu świata ponad dwadzieścia razy, nazwisko żadnego z nich nie zdołało przedrzeć się do globalnej świadomości.

Czytaj dalej„Pochowani w niebie”, Peter Zuckerman, Amanda Padoan – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittermail
POLUB NAS Facebooktwitter