„Siedem pierwszych przygód Rozalii Grozy”, Justyna Bargielska – recenzja

Siedem pierwszych przygód Rozalii Grozy, Justyna Bargielska - recenzja

Życie, jakie jest, czyli Bargielska dzieciom

W pierwszej książce dla dzieci Justyna Bargielska idzie, oczywiście na własnych zasadach, tropem mistrzów tego rodzaju literatury, to znaczy traktuje młodego czytelnika poważnie.

Czytaj dalej„Siedem pierwszych przygód Rozalii Grozy”, Justyna Bargielska – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittergoogle_plusmail
POLUB NAS Facebooktwitter

„Totalnie nie nostalgia”, Wanda Hagedorn, Jacek Frąś, Wydawnictwo Komiksowe, Kultura Gniewu 2017 – recenzja

Totalnie nie nostalgia, Wanda Hagedorn, Jacek Frąś - recenzja

Na światło dzienne, czyli komiksowe egzorcyzmy

Jest w tym komiksie scena, która idealnie oddaje strategię jego twórców. Pokój w PRL-owskim bloku. Córka (główna bohaterka) siedzi na kanapie i czyta książkę w promieniach słońca. Gdy matka zaczyna zaciągać firankę, protestuje, na co rodzicielka odpowiada: „A po co mają nas ludzie widzieć? Jeszcze zobaczą, co się u nas dzieje”. Powieść graficzna Wandy Hagedorn, która opowiada w niej o swoim dzieciństwie i wczesnej młodości, oraz Jacka Frąsia, który nadał tym wspomnieniom formę graficzną, to historia prywatna, w której przekroczenie rodzinnego tabu staje się impulsem do gestu uniwersalnego zrywania zasłon po to, by ukazać w ujawniającym wszystkie brzydkie szczegóły świetle dnia zarówno polski patriarchat, jak i dzieciństwo, które rzadko bywa wyłącznie sielanką. A wszystko to w formie osobistej psychoanalizy dokonywanej po latach.

Czytaj dalej„Totalnie nie nostalgia”, Wanda Hagedorn, Jacek Frąś, Wydawnictwo Komiksowe, Kultura Gniewu 2017 – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittergoogle_plusmail
POLUB NAS Facebooktwitter

„W poszukiwaniu zera”, Amir D. Aczel, Prószyński i S-ka 2017 – recenzja

W poszukiwaniu zera, Amir D. Aczel - recenzja

Ex oriente zero

Bardzo rzadko spotykane połączenie pracy popularnonaukowej z zakresu matematyki z reportażem to ostatnia książka zmarłego przedwcześnie na raka profesora Amira D. Aczela. Finałowa popularnonaukowa ekspedycja autora wiedzie jego czytelników do źródeł matematyki w poszukiwaniu pochodzenia liczb, zwłaszcza tej, która stanowi podstawę współczesnej matematyki czyli zera.

Czytaj dalej„W poszukiwaniu zera”, Amir D. Aczel, Prószyński i S-ka 2017 – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittergoogle_plusmail
POLUB NAS Facebooktwitter

“Liternictwo. Sztuka pięknego pisania”, G.J. Kirkendall, L. Lavender, J. Manwaring, S. L. Panczyszyn, Arkady 2017 – recenzja

Liternictwo. Sztuka pięknego pisania, Kirkendall i in., Arkady - recenzja

Piórkiem i tuszem

Choć w czasach rozwiniętej technologii komputerowej szybkie pisanie na klawiaturze wydaje się ważniejsze niż ładny charakter pisma, badania psychologiczne wykazały, że kiedy piszemy ręcznie, lepiej pracuje nasz mózg i łatwiej zapamiętujemy. Książka pokazuje jak dziś można pięknie wykorzystać kaligrafię, tworząc własne (ręko)dzieła sztuki.

Czytaj dalej“Liternictwo. Sztuka pięknego pisania”, G.J. Kirkendall, L. Lavender, J. Manwaring, S. L. Panczyszyn, Arkady 2017 – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittergoogle_plusmail
POLUB NAS Facebooktwitter

“Spirit Animals, t. 7. Wszechdrzewo”, Marie Lu, Wilga 2017 – recenzja, maraton

Spirit Animals, t. 7. Wszechdrzewo, Marie Lu - recenzja, maraton

Ostatni tom pierwszej serii „Spirit Animals” przynosi finałową walkę o dalsze losy Erdas oraz opowieść o wybaczeniu i poświęceniu.

Czytaj dalej“Spirit Animals, t. 7. Wszechdrzewo”, Marie Lu, Wilga 2017 – recenzja, maraton

PODAJ DALEJ! Facebooktwittergoogle_plusmail
POLUB NAS Facebooktwitter

„Pozwól rzece płynąć”, Michał Cichy, Czarne 2017 – recenzja

Pozwól rzece płynąć, Michał Cichy - recenzja

Panta rhei po warszawsku

Jest wiele reportaży opisujących to, jak ludzie żyją w różnych częściach świata. Cichy proponuje coś innego – oprowadza po swojej okolicy. I dla czytelnika nie ma zupełnie znaczenia, że jest to akurat Stara Ochota, gdzie autor mieszka od dwudziestu lat. Cichy pisze o swoim przywiązaniu, jako ważnym elemencie budowania własnego „ja”, ale też o celebrowaniu codzienności jako remedium na największą plagę naszych czasów, jaką według autora jest pośpiech.

Czytaj dalej„Pozwól rzece płynąć”, Michał Cichy, Czarne 2017 – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittergoogle_plusmail
POLUB NAS Facebooktwitter

„Nikt nas nie upomni”, Agnieszka Wolny-Hamkało, Ilona Błaut, Hokus-Pokus 2016 – recenzja

Nikt nas nie upomni, Agnieszka Wolny-Hamkało, Ilona Błaut - recenzja

Baśń sióstr Grimm

Agnieszka Wolny-Hamkało w swej nowej książce świadomie, o czym mówi w jednym z wywiadów, stara się wymknąć łatwemu rodzajowemu podziałowi między poezja i prozą, określając formę tu zastosowaną jako „wpadający w prozę wiersz”. Dodaje też, że „nie można być nawet pewnym, czy [książka] jest dla dorosłych, czy dla dzieci” – ta nieokreśloność dobrze służy tekstowi, który wykorzystując współczesne rekwizyty, toposy stworzone przez popkulturę i potoczny, giętki język jest tak naprawdę baśnią inicjacyjną, która tłumaczy świat i pozwala się z nim uporać.

Czytaj dalej„Nikt nas nie upomni”, Agnieszka Wolny-Hamkało, Ilona Błaut, Hokus-Pokus 2016 – recenzja

PODAJ DALEJ! Facebooktwittergoogle_plusmail
POLUB NAS Facebooktwitter