„Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfred Trzebińskiego, lekarza SS”, Natalia Budzyńska – recenzja

Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfred Trzebińskiego, lekarza SS, Natalia Budzyńska - recenzja

Na powierzchnię

Natalia Budzyńska na oczach czytelnika zmaga się z cieniem wojny i widmem wuja-zbrodniarza. Jej wybitna i ważna książka “Dzieci nie płakały” wpisuje się w w kilka nurtów literatury, która powstała po czasach hitleryzmu. Najważniejsze z dzieł, z którymi koresponduje to chyba „Niemcy” Kruczkowskiego, „Eichmann w Jerozolimie” Hannach Arendt i „Noszę jego nazwisko” Norberta i Stephana Lebertów.

Powodem napisania książki był jeden z członków jej rodziny, wuj Alfred. Esesman pochodzący ze zgermanizowanej gałęzi rodu Trzebińskich.

Na początku pisania książki autorka wiedziała, „że był lekarzem w obozach koncentracyjnych i został skazany na śmierć jako zbrodniarz wojenny za udział w morderstwie dzieci żydowskich, na których przeprowadzano eksperymenty medyczne”.

Postanowiła zbadać koleje losu krewnego i spróbować go zrozumieć (nie usprawiedliwiając zbrodni). Pod koniec swojej pracy, tak jak zresztą wielu badaczy i pisarzy przed nią, stanęła jednak przed zagadką.

Wuj nie okazał się psychopatą i potworem, nie miał sadystycznych ciągot. Był człowiekiem wykształconym i kulturalnym, prowadził normalne, szczęśliwe życie rodzinne. A jednak służył zbrodniczemu systemowi z pełną świadomością do czego ten jest zdolny, awansował i wykonywał rozkazy.

Trochę światła na jego motywacje, oprócz pamiętnika, który zostawił, rzuca zachowanie i wypowiedzi w czasie procesu, które dają asumpt do rozważań na temat psychologii zwykłych ludzi działających w machinie zbrodni.

Ale historia Alfreda Trzebinskiego to także okazja do poruszenia innych wątków. Znajdą tu więc czytelnicy opis zbrodniczej pseudomedycyny obozów koncentracyjnych. I nie chodzi tu tylko o, nie mające nic wspólnego z nauką, eksperymenty na ludziach, ale również fakt, że ludzie tacy jak Trzebinski, którzy sami nie brali bezpośredniego udziału w tych zbrodniach, sprzeniewierzali się przysiędze Hipokratesa, pozwalając ludziom umierać tysiącami w nieludzkich warunkach i tworząc „szpitale”, w których nikt nie mógł znaleźć pomocy.

Bardzo ważnym wątkiem książki są fragmenty poświęcone dzieciom, które zostały zamordowane z udziałem Trzebinskiego i konieczności utrwalenia pamięci o ofiarach. Autorka, korzystając z ustaleń kolegów dziennikarzy daje im imiona, nazwiska, biografie i twarze.

Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfred Trzebińskiego, lekarza SS” Natalia Budzyńska, Czarne 2019, s. 392

Dzieci nie płakały. Historia mojego wuja Alfred Trzebińskiego, lekarza SS, Natalia Budzyńska - recenzja

O AUTORCE:

Natalia Budzyńska – dziennikarka i autorka biografii Brata Alberta oraz Matki Maksymiliana Kolbego

PODAJ DALEJ! Facebooktwittermail
POLUB NAS Facebooktwitter

Dodaj komentarz